| Oorspronkelijke titel |
|
Barbe-Bleue |
| Nederlandse titel |
|
Blauwbaard |
| Componist |
|
Jacques Offenbach
(1819 - 1880) |
| Tekstdichter |
|
Henri Meilhac en
Ludovic Halévy |
| Vertaling |
|
Gerard Knoppers |
| Genre |
|
Opéra-bouffe (komische opera) |
| Première |
|
5-2-1866, Parijs, Théâtre des Variétés |
| Tijd van handeling |
|
Lang geleden |
| Plaats van handeling |
|
- Op een dorpsplein
- 1e tafereel: Zaal in het koninklijk paleis
2e tafereel: In een grafkelder
- Feestzaal in het koninklijk paleis
|
| Belangrijkste rollen |
|
| Boulotte |
mezzosopraan |
| Prinses Hermia, alias Fleurette |
sopraan |
| Blauwbaard |
tenor |
| Koning Bobêche |
komische tenor |
| Popolani |
bariton |
| Prins Saphir |
tenor |
| Koningin Clémentine |
alt of mezzosopraan |
|
| Kooraandeel |
|
Veel koor |
| Orkestbezetting |
|
2 fluit, 1 hobo, 2 klarinet, 1 fagot, 2
hoorn, 2 trompet, 1 trombone, pauken/ slagwerk, strijkers. |
| Bijzondere eisen |
|
Geen |
| Partituur en
orkestmateriaal |
|
Leverbaar |
| Moeilijkheidsgraad |
|
Niet zo moeilijk; van de tenor
(Blauwbaard) wordt nogal
veel geëist. |
| Duur |
|
Normale lengte. |
| Muziek |
|
Typisch Offenbach, sterk parodistisch,
hoogtepunt is het duet voor mezzo en tenor in de grafkelderscène; aardige
schermscène. Aria Boulotte kan desgewenst hoger worden gezet. |
| Verhaal |
|
Het is een parodie op het bekende sprookje
van de vrouwenmoordenaar Blauwbaard (van Charles Perrault). Bij Offenbach
gaan de vrouwen niet dood, maar Popolani, zijn alchimist, bewaart de dames
in een kelder. Onder leiding van het boerenmeisje Boulotte weten ze te
ontsnappen en iedereen krijgt elkaar. |
| Kostumering |
|
Koor:
boerenkleding en hofkleding. |