Het stuk is vooral muzikaal een juweeltje.Prachtig zijn de twee duetten, de coupletten van de schuldeisers, het lichtvoetige terzet voor vrouwenstemmen en natuurlijk de muziek van het mallotige wachtwoord: “Ah, la chaleur est accablante!”(Wat is het heet, ’t is niet te harden).
Hoogtepunt vormt de tafelscène, die begint met een soort van canon.  En na het zeer geslaagde drinklied (dat ook als slotnummer dienst doet) barst Roldán los met zijn kwebbelaria: een ononderbroken woordenstroom, gezongen in snelle 6/8-maat.
Men geeft de rol van Roldán ook wel aan een tenor, maar dan moeten de ensembles bewerkt worden.

Een deftig heer, die te lijden heeft onder een echtgenote die de hele dag praat, komt op het idee een jongeman die nog meer kletst bij zich thuis te nodigen met de opdracht zijn vrouw plat te praten. De opzet lukt, maar de uiteindelijke gevolgen pakken alleen maar uit in het voordeel van de jonge kwebbelkampioen.