| Oorspronkelijke titel |
|
Princess Ida or Castle Adamant |
| Nederlandse titel |
|
Prinses Ida of Hoogmaagdenstein |
| Componist |
|
Sir Arthur Sullivan (1842 - 1900) |
| Tekstdichter |
|
William S. Gilbert (1836 - 1911) |
| Vertaling |
|
Gerard Knoppers |
| Genre |
|
Light opera (komische opera) in drie
bedrijven |
| Première |
|
5 januari 1884, Londen, Savoy Theatre |
| Tijd van handeling |
|
Lang geleden. |
| Plaats van handeling |
|
Eerste bedrijf: Paviljoen
bij
het paleis van koning Hildebrand
Tweede bedrijf: Tuinen van slot Hoogmaagdenstein
Derde bedrijf: De binnenplaats van slot Hoogmaagdenstein. |
| Belangrijkste rollen |
|
| Koning Hildebrand |
bariton |
| Hilarion |
tenor |
| Cyril |
tenor |
| Florian |
bariton |
| Koning Gama |
komische bariton |
| Prinses Ida |
sopraan |
| Lady Blanche |
alt |
|
| Kooraandeel |
|
Veel koor. |
| Orkestbezetting |
|
2 fluit, 1 hobo, 2 klarinet, 1 fagot, 2
hoorn, 2 trompet, 2 trombone, pauken/ slagwerk, strijkers. |
| Bijzondere eisen |
|
Dit is het enige stuk van Gilbert en Sullivan
dat drie bedrijven heeft in plaats van twee. Veel rollen. Voor de stripteasende zonen
van Gama zijn drie solobassen nodig. |
| Partituur en
orkestmateriaal |
|
Leverbaar. |
| Moeilijkheidsgraad |
|
Niet moeilijk. |
| Duur |
|
Drie bedrijven, totale duur: ongeveer 2
uur. |
| Muziek |
|
Prachtig zijn, ook weer in dit werk, de
uitbundige, vaak parodiërende koren en ensembles; groot vakmanschap spreekt
uit de welluidende instrumentatie, en op onverwachte ogenblikken weet
Sullivan zijn publiek met een fraaie lyrische melodie te ontroeren. Volgens
critici bevat Princess Ida muziek die tot de beste behoort die Sullivan
heeft
geschreven. |
| Verhaal |
|
Op éénjarige leeftijd is
prinses Ida uitgehuwelijkt aan de tweejarige prins Hilarion, zoon van
koning Hildebrand. De jeugdige echtelieden groeien gescheiden op. Als echter
de dag komt waarop zij verenigd zouden worden, blijkt Ida zich
teruggetrokken te hebben in een burcht, waar zij een universiteit voor
vrouwen heeft gesticht. Geen man mag die burcht betreden. Hilarion en twee
vrienden weten er echter binnen te dringen door zich in vrouwenkleren te
steken en zich als studenten aan te melden. Helaas, zij worden ontmaskerd.
Koning Hildebrand wil nu de burcht laten bestormen om zijn zoon te bevrijden
en Ida te dwingen haar verplichtingen na te komen. Een bloedige strijd
dreigt. Maar de vrouwen blijken minder strijdvaardig dan zij voorgaven te
zijn; een voor een laten zij Ida in de steek. Ten slotte zwicht de trotse
prinses voor het argument dat, als de vrouwen mannen afzweren, zij misschien
wel een lichtend voorbeeld geven aan het nageslacht, maar tegelijkertijd het
ontstaan van dat nageslacht ernstig in gevaar brengen. Niets staat dan een
jubelende finale nog in de weg. |
| Kostumering |
|
Quasi-middeleeuws. De dames zijn gehuld in
uniforme universiteitskleding, met bijbehorende baretten. De heren zijn
hovelingen en soldaten. |
| Opmerkingen |
|
De spreekteksten zijn door Gilbert (en de
vertaler) in verzen gezet. De spelers moeten ze dus letterlijk
uit het hoofd leren. De travestiescène (voor drie als vrouw verklede mannen)
is hilarisch. |