De vos Reynaert wordt driemaal ten hove gedaagd. De eerste twee afgezanten (de beer en de kater) komen deerlijk mishandeld terug van hun missie, de derde bode (de das) weet de gedaagde mee te krijgen. De vos wordt ter dood veroordeeld. In een slotwoord speelt hij echter in op de hebzucht van de leeuw (de koning) en de sentimentaliteit van de leeuwin. Hij wordt gepardonneerd, in ere hersteld en weet zijn vijanden (beer, kater en wolf) nog een hak te zetten. Verder krijgt hij de haas en de ram mee als begeleiders naar zijn woning. Thuisgekomen nodigt hij de haas binnen, onthoofdt hem en stuurt de ram terug naar de koning, met in een tas een belangrijke boodschap. Aan het hof treft men in de tas de kop van de vermoorde haas aan. Het machteloze hof weet niets anders te verzinnen dan de ram, de brenger van het gruwelijke nieuws, voortaan vogelvrij te verklaren, met al zijn familieleden. Het stuk eindigt met een als fuga gezongen moraal: Mundus vult decipi, ergo decipiatur (De wereld wil bedrogen zijn, bedrieg haar dan ook maar).